Ik ben een eilandkind. Geboren op Curaçao, gevormd door de ABC-eilanden, en uiteindelijk voor mijn studie naar Nederland vertrokken — net als mijn moeder voor mij.

Mijn moeder werd geboren op Bonaire, in een warm en liefdevol gezin. Maar het leven had andere plannen — als klein meisje van nog geen vier jaar oud werd ze meegenomen naar Aruba, ver van alles en iedereen die haar vertrouwd was. Een stabiele plek om te wortelen heeft ze daarna als kind nauwelijks gekend. Maar ze had iets wat niemand haar kon afnemen: wilskracht. Ze leerde stiekem, rondde de mulo af en vertrok daarna naar Nederland om te studeren tot verpleegkundige.

Daar ontmoette ze mijn vader. Hij was patiënt. Zij verpleegster in opleiding. Na haar studie keerde ze trouw terug naar Aruba. Mijn vader — een jonge wees zonder iets te verliezen — kocht een bootticket, want het vliegtuig was te duur, en vertrok achter haar aan.

Ze trouwden. En omdat mijn moeder op Aruba geen werk kon vinden, vertrokken ze naar Curaçao. Daar stichtten ze hun gezin. Daar bouwden ze hun thuis.

En wat voor een thuis.

Mi casa tu casa was bij ons geen uitdrukking — het was een levenshouding. In ons eerste huis, dat mijn ouders zelf uitbouwden met een overdekte patio en een verzonken bar in de voormalige waterput, stond altijd iemand aan de deur. Buurkinderen, vrienden van vrienden, familie van ver. Iedereen was welkom, kinderen en minderbedeelden voorop. Het interieur was eclectisch en onbevreesd: een oranje-groene formica keuken, een bank van bruine ribstof, echt rafia behang. Rondom het huis een oase van groen. Niets te gestileerd. Alles met karakter. Twee mensen die als kind geen stabiele thuisplek hadden gekend, wisten als geen ander hoe je er een creëerde.

Toen ik vijf jaar oud was, begonnen mijn ouders aan hun grootste project: een familiehuis bouwen. Midden op een heuvel in Curaçao — een kavel waar destijds niemand voor in de rij stond. Een bevriende architect tekende het op een wit vel papier met een zwarte tekenpen en trok de mooiste doorkijkjes zo omhoog uit het papier. Mijn moeder kon een 2D-tekening niet lezen — maar zodra ze het ruimtelijk voor zich zag, ging haar creatieve brein er meteen mee aan de haal.

Het duurde zeven jaar. Sparen, bouwen, sparen. Geen haast, geen compromissen.

Op mijn twaalfde trokken we in. Mijn broer en zus waren inmiddels al voor hun studie vertrokken. De droom was gebouwd voor een gezin van vijf — maar het leven had ondertussen zijn eigen richting gekozen. Dat huis was prachtig en groot en vol mogelijkheden. Maar het leerde me ook iets wat ik nooit meer ben vergeten: een huis bouwen doe je niet alleen voor nu. Het leven beweegt. Mensen groeien, vertrekken, komen terug, veranderen.

Want wat er ook veranderde — dat huis wist zichzelf te vullen. Mijn vader begon weken voor kerst al met bakken. Kerstbroden voor de hele vriendengroep, elk één, als dank voor de vriendschap. Zelfgemaakte appelflappen, beignets en worstenbroodjes. Mijn moeder kookte meerdere gangen met een verfijnde smaak die je nooit vergat. De barbecue ging regelmatig aan, er werd gelachen, geslapen en gevierd. Op zaterdag was het wasdag en klusjesdag — en ook dan liep het huis vol. Er was altijd iets te pikken van het aanrecht.

Mijn vader ging ooit naar de stortbelt om afval te brengen en kwam terug met het onderstel van een tafel. Ze lieten er een tafelblad op maken. Het werd het pronkstuk van de kamer.

Dat zit in mijn DNA.

Dat is wat ik nu doe voor mijn klanten.

Ik ga op zoek naar jouw verhaal. Je verleden, je heden, je dromen voor de toekomst. Want een interieur dat alleen naar vandaag kijkt, is een interieur dat morgen al niet meer helemaal klopt. Ik kijk altijd met twee blikken tegelijk — naar wie je nu bent én naar wie je over tien jaar bent. Zodat de keuzes die je maakt niet alleen mooi zijn, maar ook wijs.

Mijn eigen huis ademt ons verhaal. Niets nieuws nodig — want wat er staat heeft betekenis. Zo moet het zijn.

Eerlijk. Authentiek. Uniek aan jou en jouw verhaal.